کرویت زمین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Abd: «کرویت زمین» را محافظت کرد ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

2020-06-24T11:47:10Z

«کرویت زمین» را محافظت کرد ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۷
(بدون تفاوت)

Abd در ‏۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۷

2020-06-24T11:47:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
			{{نمایش پیام\|approved\|این پژوهش، در [[:شبکه_نخبگان_و_قرآن%E2%80%8Cکاوی:درباره\| پژوهشکده اعجاز قرآن دانشگاه شهید بهشتی]] انجام شده است.}}

	{{QFrame\|Surah=39\|Ayah=5}}		{{QFrame\|Surah=39\|Ayah=5}}

Hosna: /* بررسی تفسیری */

2020-03-06T19:27:04Z

بررسی تفسیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۲۲:۵۷
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	سومین آیه‌ای که دلالت بر کرویت زمین دارد، آیه 54 سوره اعراف است که می‌فرماید: خداوند روز را با شب می‌پوشاند و شب شتابان به دنبال روز و در جستجوی آن است. باید گفت که این موضوع نیز که با عبارت «يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثيثاً» بیان شده است، اشاره به کرویت زمین دارد، چرا که حرکت شتابان شب به دنبال روز تنها وقتی معنا دارد که زمین کروی و قسمتی از آن روز و قسمتی دیگر شب باشد و بر فرض مسطح بودن زمین، همان‌طور که گفتیم تمام زمین روز یا شب می‌شود و دیگر این مفهوم که شب با سرعت در طلب روز باشد، صادق نخواهد بود.		سومین آیه‌ای که دلالت بر کرویت زمین دارد، آیه 54 سوره اعراف است که می‌فرماید: خداوند روز را با شب می‌پوشاند و شب شتابان به دنبال روز و در جستجوی آن است. باید گفت که این موضوع نیز که با عبارت «يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثيثاً» بیان شده است، اشاره به کرویت زمین دارد، چرا که حرکت شتابان شب به دنبال روز تنها وقتی معنا دارد که زمین کروی و قسمتی از آن روز و قسمتی دیگر شب باشد و بر فرض مسطح بودن زمین، همان‌طور که گفتیم تمام زمین روز یا شب می‌شود و دیگر این مفهوم که شب با سرعت در طلب روز باشد، صادق نخواهد بود.

	چهارمین و یکی از ~~اصلی ترین~~ دلایل کرویت زمین از دیدگاه قرآن، آیاتی است که در آن‌ها الفاظ مشارق و مغارب و نیز مشرقین و مغربین به کار رفته است. دو دیدگاه اصلی درباره مراد و مفهوم این الفاظ وجود دارد:		چهارمین و یکی از اصلی‌ترین دلایل کرویت زمین از دیدگاه قرآن، آیاتی است که در آن‌ها الفاظ مشارق و مغارب و نیز مشرقین و مغربین به کار رفته است. دو دیدگاه اصلی درباره مراد و مفهوم این الفاظ وجود دارد:

	*در دیدگاه اول مشرق و مغرب با توجه به روزهای مختلف سال مورد نظر است. مفسران متقدم عموماً به این دیدگاه معتقد بودند که مشارق و مغارب به معنای محل‌های متفاوت طلوع و غروب خورشید در روزهای مختلف سال است. مشرقین و مغربین نیز مربوط به دو مشرق و مغربی است که در میان این مشرق‌ها و مغرب‌های متعدد از بقیه ممتازند كه يكى در آغاز تابستان، يعنى حداكثر اوج خورشيد در مدار شمالى، و يكى در آغاز زمستان، يعنى حداقل پایين آمدن خورشيد در مدار جنوبى است.		*در دیدگاه اول مشرق و مغرب با توجه به روزهای مختلف سال مورد نظر است. مفسران متقدم عموماً به این دیدگاه معتقد بودند که مشارق و مغارب به معنای محل‌های متفاوت طلوع و غروب خورشید در روزهای مختلف سال است. مشرقین و مغربین نیز مربوط به دو مشرق و مغربی است که در میان این مشرق‌ها و مغرب‌های متعدد از بقیه ممتازند كه يكى در آغاز تابستان، يعنى حداكثر اوج خورشيد در مدار شمالى، و يكى در آغاز زمستان، يعنى حداقل پایين آمدن خورشيد در مدار جنوبى است.

Hosna: /* منابع */

2020-03-05T15:35:12Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۰۵
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	# آیا علم به کرویت زمین در عصر نزول به شبه جزیره عربستان رسیده بود؟		# آیا علم به کرویت زمین در عصر نزول به شبه جزیره عربستان رسیده بود؟

	=منابع=		=پانویس و منابع=

			{{پانویس\|2\|اندازه=ریز\|30em}}



	1. راغب اصفهانی،حسین، مفردات الفاظ القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، دار القلم، دمشق		1. راغب اصفهانی،حسین، مفردات الفاظ القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، دار القلم، دمشق

Hosna: /* بررسی تفسیری */

2020-03-05T15:34:07Z

بررسی تفسیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۰۴
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	آیه دیگری که به نوعی به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 15 سوره ملک است. در این آیه خداوند می‌فرماید که او کسی است که زمین را برای شما رام کرده، پس بر شانه‌های آن راه بروید. برخی معتقدند که چون واژه «مناكب» به معنای شانه‌ها به صورت جمع استعمال شده و شانه هم مُنحني است، پس همه جاي زمين كه محل رفت و آمد انسان‌ها و ساير موجودات زنده است، منحني خواهد بود و از اين آيه كروي بودن زمين استفاده مي‌شود.		آیه دیگری که به نوعی به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 15 سوره ملک است. در این آیه خداوند می‌فرماید که او کسی است که زمین را برای شما رام کرده، پس بر شانه‌های آن راه بروید. برخی معتقدند که چون واژه «مناكب» به معنای شانه‌ها به صورت جمع استعمال شده و شانه هم مُنحني است، پس همه جاي زمين كه محل رفت و آمد انسان‌ها و ساير موجودات زنده است، منحني خواهد بود و از اين آيه كروي بودن زمين استفاده مي‌شود.

	البته هرچند آیات متعددی که ذکر شد، هریک به نحوی دلالت بر کرویت زمین دارند، ولی برخی نیز با توجه به آیاتی که از گستردن و هموار کردن زمین سخن می‌گویند، مدعی شده اند که قرآن زمین را مسطح می‌داند. در پاسخ این ادعا باید گفت که گسترده شدن زمین به صورت سطحی هموار، تضادی با کرویت آن ندارد، زیرا کره نیز دارای سطح است و در هندسه نیز آن را از اقسام سطح شمرده‌اند. علاوه بر این باید گفت که گسترده بودن زمین، خود می‌تواند مستلزم کروی بودن آن باشد. زیرا اگر زمین را مسطح در نظر بگیریم، در لبه‌های آن دیگر گسترده نخواهد بود و این با گسترده شدن مطلق آن از دیدگاه قرآن تناقض دارد. پس به ناچار باید زمین را سطحی در نظر بگیریم که در همه جهات به نحوی گسترده باشد که لبه و انتها نداشته باشد و ~~اینچنین~~ سطحی می‌تواند مطابق با کره باشد.		البته هرچند آیات متعددی که ذکر شد، هریک به نحوی دلالت بر کرویت زمین دارند، ولی برخی نیز با توجه به آیاتی که از گستردن و هموار کردن زمین سخن می‌گویند، مدعی شده اند که قرآن زمین را مسطح می‌داند. در پاسخ این ادعا باید گفت که گسترده شدن زمین به صورت سطحی هموار، تضادی با کرویت آن ندارد، زیرا کره نیز دارای سطح است و در هندسه نیز آن را از اقسام سطح شمرده‌اند. علاوه بر این باید گفت که گسترده بودن زمین، خود می‌تواند مستلزم کروی بودن آن باشد. زیرا اگر زمین را مسطح در نظر بگیریم، در لبه‌های آن دیگر گسترده نخواهد بود و این با گسترده شدن مطلق آن از دیدگاه قرآن تناقض دارد. پس به ناچار باید زمین را سطحی در نظر بگیریم که در همه جهات به نحوی گسترده باشد که لبه و انتها نداشته باشد و این‌چنین سطحی می‌تواند مطابق با کره باشد.

	=اهداف و روش تحقیق=		=اهداف و روش تحقیق=

Hosna: /* بررسی تفسیری */

2020-03-05T15:31:31Z

بررسی تفسیری

Hosna: /* کلمات اصلی */

2020-03-05T15:25:26Z

کلمات اصلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	=بررسی لغوی و تفسیری=		=بررسی لغوی و تفسیری=
	==کلمات اصلی==		==کلمات اصلی==
	* يُكَوِّرُ: از ریشه «ک - و - ر» به معنای گرداندن و پیچیدن چیزی و پیوستن قسمتی از آن به قسمت دیگر همانند پیچیدن عمامه <ref>راغب اصفهانی،ص 729<ref>		* يُكَوِّرُ: از ریشه «ک - و - ر» به معنای گرداندن و پیچیدن چیزی و پیوستن قسمتی از آن به قسمت دیگر همانند پیچیدن عمامه <ref>راغب اصفهانی،ص 729</ref>
	* سَخَّرَ: از س- خ- ر، سوق دادن و راندن اجباری چیزی به سوى هدفى معيّن <ref>همو، ص402</ref>		* سَخَّرَ: از س- خ- ر، سوق دادن و راندن اجباری چیزی به سوى هدفى معيّن <ref>همو، ص402</ref>
	* يَجْري: از ج- ر - ی، عبور سریع <ref>همو، ص 194</ref>		* يَجْري: از ج- ر - ی، عبور سریع <ref>همو، ص 194</ref>

Hosna: /* کلمات اصلی */

2020-03-05T15:25:04Z

کلمات اصلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	=بررسی لغوی و تفسیری=		=بررسی لغوی و تفسیری=
	==کلمات اصلی==		==کلمات اصلی==
	* يُكَوِّرُ: از ریشه «ک - و - ر» به معنای گرداندن و پیچیدن چیزی و پیوستن قسمتی از آن به قسمت دیگر همانند پیچیدن عمامه (راغب اصفهانی،ص 729)		* يُكَوِّرُ: از ریشه «ک - و - ر» به معنای گرداندن و پیچیدن چیزی و پیوستن قسمتی از آن به قسمت دیگر همانند پیچیدن عمامه <ref>راغب اصفهانی،ص 729<ref>
	* سَخَّرَ: از س- خ- ر، سوق دادن و راندن اجباری چیزی به سوى هدفى معيّن (همو، ص402)		* سَخَّرَ: از س- خ- ر، سوق دادن و راندن اجباری چیزی به سوى هدفى معيّن <ref>همو، ص402</ref>
	* يَجْري: از ج- ر - ی، عبور سریع (همو، ص 194)		* يَجْري: از ج- ر - ی، عبور سریع <ref>همو، ص 194</ref>
	* اجل: مدتی است که برای چیزی معین شود (همو، ص 65)		* اجل: مدتی است که برای چیزی معین شود<ref>همو، ص 65</ref>

	==بررسی تفسیری==		==بررسی تفسیری==

Hosna: /* بیان ایده */

2020-03-05T15:23:53Z

بیان ایده

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۸:		خط ۸:
	●پیچیده شدن شب بر روز (و بالعکس) مستلزم آنست که قسمتی از زمین، شب و قسمتی از آن روز باشد تا شب به سمت قسمت نورانی رفته و بر آن پیچیده شود. اما اگر زمین را مسطح فرض کنیم، کل سطح زمین، یا روز خواهد بود و یا شب، زیرا به محض طلوع یعنی بالا آمدن خورشید از سطح زمین، همه سطح، روز شده و به محض پایین رفتن خورشید از سطح، کل سطح زمین شب می‌شود. از این رو با فرض مسطح بودن زمین، لفظ پیچیده شدن شب بر روز یا روز بر شب معنا نمی‌دهد، زیرا تنها یکی از آن دو حضور دارند و امکان پیچیده شدن یکی بر دیگری وجود ندارد. بدین ترتیب باید گفت که در به کار بردن لفظ «یکور» برای روز و شب، کروی بودن زمین نهفته است.		●پیچیده شدن شب بر روز (و بالعکس) مستلزم آنست که قسمتی از زمین، شب و قسمتی از آن روز باشد تا شب به سمت قسمت نورانی رفته و بر آن پیچیده شود. اما اگر زمین را مسطح فرض کنیم، کل سطح زمین، یا روز خواهد بود و یا شب، زیرا به محض طلوع یعنی بالا آمدن خورشید از سطح زمین، همه سطح، روز شده و به محض پایین رفتن خورشید از سطح، کل سطح زمین شب می‌شود. از این رو با فرض مسطح بودن زمین، لفظ پیچیده شدن شب بر روز یا روز بر شب معنا نمی‌دهد، زیرا تنها یکی از آن دو حضور دارند و امکان پیچیده شدن یکی بر دیگری وجود ندارد. بدین ترتیب باید گفت که در به کار بردن لفظ «یکور» برای روز و شب، کروی بودن زمین نهفته است.

	● ابتدا باید روشن نمود که به چه چیز روز گفته می‌شود. روز آن زمانی است که نور خورشید بر قسمتی از زمین می‌تابد. بنابراین می‌بینیم که روز بدون سه عنصر نور، خورشید و زمین بی معناست، زیرا هر زمان نورانی را روز نمی‌گویند و هم‌چنین این نور باید از منشاء خورشید و روشنایی بخش زمین باشد تا زمان انتشار آن را روز بگویند. بدین ترتیب با روشن شدن معنای روز، واضح است که پیچیده شدن روز بر چیزی، یعنی نور خورشید بر قسمتی از زمین پیچیده شود و اگر در قرآن، مطابق تصور عصر نزول، زمین مسطح دانسته شده بود، هیچ گاه لفظ پیچیدن (تکویر) که ~~دایره وار~~ بودن در آن شرط است، برای یک سطح استفاده نمی‌شد. بنابراین کاربرد لفظ یکور در این آیه نشان دهنده توجه و نیز اشاره غیر مستقیم به کرویت زمین است.		● ابتدا باید روشن نمود که به چه چیز روز گفته می‌شود. روز آن زمانی است که نور خورشید بر قسمتی از زمین می‌تابد. بنابراین می‌بینیم که روز بدون سه عنصر نور، خورشید و زمین بی معناست، زیرا هر زمان نورانی را روز نمی‌گویند و هم‌چنین این نور باید از منشاء خورشید و روشنایی بخش زمین باشد تا زمان انتشار آن را روز بگویند. بدین ترتیب با روشن شدن معنای روز، واضح است که پیچیده شدن روز بر چیزی، یعنی نور خورشید بر قسمتی از زمین پیچیده شود و اگر در قرآن، مطابق تصور عصر نزول، زمین مسطح دانسته شده بود، هیچ گاه لفظ پیچیدن (تکویر) که دایره‌وار بودن در آن شرط است، برای یک سطح استفاده نمی‌شد. بنابراین کاربرد لفظ یکور در این آیه نشان دهنده توجه و نیز اشاره غیر مستقیم به کرویت زمین است.

	=بررسی لغوی و تفسیری=		=بررسی لغوی و تفسیری=

Hosna: /* بیان ایده */

2020-03-05T15:23:25Z

بیان ایده

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۲:		خط ۲:

	=بیان ایده=		=بیان ایده=
	خداوند متعال در آیات متعددی به کروی بودن زمین اشاره کرده است. البته هیچ یک از این اشارات ~~بی پرده~~ و صریح نبوده و نیازمند توضیح و تبیین است، چرا که بیان صریح این مسئله موجبات تکذیب قرآن را از سوی مخالفان در عصر نزول فراهم کرده و به نوعی، تبلیغ علیه قرآن محسوب می‌شده است.		خداوند متعال در آیات متعددی به کروی بودن زمین اشاره کرده است. البته هیچ یک از این اشارات بی‌پرده و صریح نبوده و نیازمند توضیح و تبیین است، چرا که بیان صریح این مسئله موجبات تکذیب قرآن را از سوی مخالفان در عصر نزول فراهم کرده و به نوعی، تبلیغ علیه قرآن محسوب می‌شده است.

	آیه 5 سوره زمر از آیاتی است که کرویت زمین را مطرح می‌کند. در این آیه از فرآیند پی در پی آمدن شب و روز به پیچیده شدن شب بر روز و بالعکس تعبیر شده است. برخی از مفسران برآنند که کاربرد فعل «يُكَوِّرُ» در این آیه بر کرویت زمین دلالت می‌کند و در بیان دلیل آن ~~آورده اند~~ که:		آیه 5 سوره زمر از آیاتی است که کرویت زمین را مطرح می‌کند. در این آیه از فرآیند پی در پی آمدن شب و روز به پیچیده شدن شب بر روز و بالعکس تعبیر شده است. برخی از مفسران برآنند که کاربرد فعل «يُكَوِّرُ» در این آیه بر کرویت زمین دلالت می‌کند و در بیان دلیل آن آورده‌اند که:

	●پیچیده شدن شب بر روز (و بالعکس) مستلزم آنست که قسمتی از زمین، شب و قسمتی از آن روز باشد تا شب به سمت قسمت نورانی رفته و بر آن پیچیده شود. اما اگر زمین را مسطح فرض کنیم، کل سطح زمین، یا روز خواهد بود و یا شب، زیرا به محض طلوع یعنی بالا آمدن خورشید از سطح زمین، همه سطح، روز شده و به محض پایین رفتن خورشید از سطح، کل سطح زمین شب می‌شود. از این رو با فرض مسطح بودن زمین، لفظ پیچیده شدن شب بر روز یا روز بر شب معنا نمی‌دهد، زیرا تنها یکی از آن دو حضور دارند و امکان پیچیده شدن یکی بر دیگری وجود ندارد. بدین ترتیب باید گفت که در به کار بردن لفظ «یکور» برای روز و شب، کروی بودن زمین نهفته است.		●پیچیده شدن شب بر روز (و بالعکس) مستلزم آنست که قسمتی از زمین، شب و قسمتی از آن روز باشد تا شب به سمت قسمت نورانی رفته و بر آن پیچیده شود. اما اگر زمین را مسطح فرض کنیم، کل سطح زمین، یا روز خواهد بود و یا شب، زیرا به محض طلوع یعنی بالا آمدن خورشید از سطح زمین، همه سطح، روز شده و به محض پایین رفتن خورشید از سطح، کل سطح زمین شب می‌شود. از این رو با فرض مسطح بودن زمین، لفظ پیچیده شدن شب بر روز یا روز بر شب معنا نمی‌دهد، زیرا تنها یکی از آن دو حضور دارند و امکان پیچیده شدن یکی بر دیگری وجود ندارد. بدین ترتیب باید گفت که در به کار بردن لفظ «یکور» برای روز و شب، کروی بودن زمین نهفته است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۰۱
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==بررسی تفسیری==		==بررسی تفسیری==
	درتفسیر نمونه، این تعبیر برای روز و شب بسیار جالب دانسته شده و آمده است: «اگر انسانى بيرون كره زمين ايستاده باشد و به منظره حركت وضعى زمين به دور خودش و پيدايش شب و روز بر گرد آن نگاه كند، ~~مى‏بيند~~ كه گويى به طور مرتب از يك سو نوار سياه رنگ شب بر روشنايى روز پيچيده ~~مى‏شود~~ و از سوى ديگر نوار سفيد رنگ روز بر سياهى شب» (مکارم شیرازی،19/ 376). جالب این که مفسران متقدم به دلیل عدم توجه به کرویت زمین، معنای روشن تکویر در مورد روز و شب را درک نکرده، از این رو این آیه را با دو آیه مشابه آن تفسیر کرده و معنای ایلاج (داخل کردن) و اغشاء (پوشاندن) را که در آن دو آیه آمده، برای تکویر لحاظ کرده‌اند، درحالی‌که این معانی برای تکویر بسیار دور از ذهن هستند.		درتفسیر نمونه، این تعبیر برای روز و شب بسیار جالب دانسته شده و آمده است: «اگر انسانى بيرون كره زمين ايستاده باشد و به منظره حركت وضعى زمين به دور خودش و پيدايش شب و روز بر گرد آن نگاه كند، مى‌‏بيند كه گويى به طور مرتب از يك سو نوار سياه رنگ شب بر روشنايى روز پيچيده مى‌‏شود و از سوى ديگر نوار سفيد رنگ روز بر سياهى شب»<ref>مکارم شیرازی،19/ 376</ref>. جالب این که مفسران متقدم به دلیل عدم توجه به کرویت زمین، معنای روشن تکویر در مورد روز و شب را درک نکرده، از این رو این آیه را با دو آیه مشابه آن تفسیر کرده و معنای ایلاج (داخل کردن) و اغشاء (پوشاندن) را که در آن دو آیه آمده، برای تکویر لحاظ کرده‌اند، درحالی‌که این معانی برای تکویر بسیار دور از ذهن هستند.

	دومین آیه‌ای که به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 29 سوره لقمان است (متن و ترجمه آیه در قسمت آیات مرتبط آمده است) که در آن از لفظ «یولج» درباره روز و شب استفاده شده است. «ولوج» به معنای دخول در جای تنگ (راغب اصفهانی،ص882) و «ایلاج» مصدر باب افعال آن به معنای داخل کردن است. مفسران درباره معنای داخل کردن روز در شب و شب در روز دو دیدگاه دارند:		دومین آیه‌ای که به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 29 سوره لقمان است (متن و ترجمه آیه در قسمت آیات مرتبط آمده است) که در آن از لفظ «یولج» درباره روز و شب استفاده شده است. «ولوج» به معنای دخول در جای تنگ <ref>راغب اصفهانی،ص882</ref> و «ایلاج» مصدر باب افعال آن به معنای داخل کردن است. مفسران درباره معنای داخل کردن روز در شب و شب در روز دو دیدگاه دارند:

	مراد از این تعبیر، کم و زیاد شدن طول مدت شب و روز در فصول مختلف سال است.		مراد از این تعبیر، کم و زیاد شدن طول مدت شب و روز در فصول مختلف سال است.
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	سومین آیه‌ای که دلالت بر کرویت زمین دارد، آیه 54 سوره اعراف است که می‌فرماید: خداوند روز را با شب می‌پوشاند و شب شتابان به دنبال روز و در جستجوی آن است. باید گفت که این موضوع نیز که با عبارت «يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثيثاً» بیان شده است، اشاره به کرویت زمین دارد، چرا که حرکت شتابان شب به دنبال روز تنها وقتی معنا دارد که زمین کروی و قسمتی از آن روز و قسمتی دیگر شب باشد و بر فرض مسطح بودن زمین، همان‌طور که گفتیم تمام زمین روز یا شب می‌شود و دیگر این مفهوم که شب با سرعت در طلب روز باشد، صادق نخواهد بود.		سومین آیه‌ای که دلالت بر کرویت زمین دارد، آیه 54 سوره اعراف است که می‌فرماید: خداوند روز را با شب می‌پوشاند و شب شتابان به دنبال روز و در جستجوی آن است. باید گفت که این موضوع نیز که با عبارت «يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثيثاً» بیان شده است، اشاره به کرویت زمین دارد، چرا که حرکت شتابان شب به دنبال روز تنها وقتی معنا دارد که زمین کروی و قسمتی از آن روز و قسمتی دیگر شب باشد و بر فرض مسطح بودن زمین، همان‌طور که گفتیم تمام زمین روز یا شب می‌شود و دیگر این مفهوم که شب با سرعت در طلب روز باشد، صادق نخواهد بود.

	چهارمین و یکی از اصلی ترین دلایل کرویت زمین از دیدگاه قرآن، آیاتی است که در ~~آنها~~ الفاظ مشارق و مغارب و نیز مشرقین و مغربین به کار رفته است. دو دیدگاه اصلی درباره مراد و مفهوم این الفاظ وجود دارد:		چهارمین و یکی از اصلی ترین دلایل کرویت زمین از دیدگاه قرآن، آیاتی است که در آن‌ها الفاظ مشارق و مغارب و نیز مشرقین و مغربین به کار رفته است. دو دیدگاه اصلی درباره مراد و مفهوم این الفاظ وجود دارد:

	*در دیدگاه اول مشرق و مغرب با توجه به روزهای مختلف سال مورد نظر است. مفسران متقدم عموماً به این دیدگاه معتقد بودند که مشارق و مغارب به معنای محل‌های متفاوت طلوع و غروب خورشید در روزهای مختلف سال است. مشرقین و مغربین نیز مربوط به دو مشرق و مغربی است که در میان این مشرق‌ها و مغرب‌های متعدد از بقیه ممتازند كه يكى در آغاز تابستان، يعنى حداكثر اوج خورشيد در مدار شمالى، و يكى در آغاز زمستان، يعنى حداقل پایين آمدن خورشيد در مدار جنوبى است.		*در دیدگاه اول مشرق و مغرب با توجه به روزهای مختلف سال مورد نظر است. مفسران متقدم عموماً به این دیدگاه معتقد بودند که مشارق و مغارب به معنای محل‌های متفاوت طلوع و غروب خورشید در روزهای مختلف سال است. مشرقین و مغربین نیز مربوط به دو مشرق و مغربی است که در میان این مشرق‌ها و مغرب‌های متعدد از بقیه ممتازند كه يكى در آغاز تابستان، يعنى حداكثر اوج خورشيد در مدار شمالى، و يكى در آغاز زمستان، يعنى حداقل پایين آمدن خورشيد در مدار جنوبى است.
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	همان‌طور که می‌بینیم با توجه به اینکه هریک از این دو معنا می‌تواند در جای خود صحیح و مورد نظر آیه باشد، نمی‌توان منظور آیه را منحصر در دیدگاه دوم که مستلزم کرویت زمین است، دانست.		همان‌طور که می‌بینیم با توجه به اینکه هریک از این دو معنا می‌تواند در جای خود صحیح و مورد نظر آیه باشد، نمی‌توان منظور آیه را منحصر در دیدگاه دوم که مستلزم کرویت زمین است، دانست.

	پنجمین آیه‌ای که بر کرویت زمین دلالت دارد، آیه 30 سوره نازعات است. فعل «دحاها» که در این آیه برای زمین به کار رفته، از نظر اکثر مفسران به معنای گستردن است. اما برخی از مفسران متأخر برآنند که این واژه به معنای غلتاندن یا پرتاب کردن گوی نیز آمده است (طالقانی،3/~~105؛~~ صادقى تهرانى،30/~~89؛~~ طباطبایی،20/ 190). بر این اساس می‌توان گفت که آیه به حرکت وضعی و نیز انتقالی زمین تصریح می‌نماید. علاوه بر این، باید گفت که چون غلتاندن زمین جز در صورت کروی یا شبه کروی بودن آن امکان ندارد، این آیه به صورت غیر مستقیم به کرویت زمین نیز اشاره می‌کند.		پنجمین آیه‌ای که بر کرویت زمین دلالت دارد، آیه 30 سوره نازعات است. فعل «دحاها» که در این آیه برای زمین به کار رفته، از نظر اکثر مفسران به معنای گستردن است. اما برخی از مفسران متأخر برآنند که این واژه به معنای غلتاندن یا پرتاب کردن گوی نیز آمده است <ref>طالقانی،3/105</ref> <ref>صادقى تهرانى،30/89</ref><ref> طباطبایی،20/ 190</ref>. بر این اساس می‌توان گفت که آیه به حرکت وضعی و نیز انتقالی زمین تصریح می‌نماید. علاوه بر این، باید گفت که چون غلتاندن زمین جز در صورت کروی یا شبه کروی بودن آن امکان ندارد، این آیه به صورت غیر مستقیم به کرویت زمین نیز اشاره می‌کند.

	آیه دیگری که به نوعی به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 15 سوره ملک است. در این آیه خداوند می‌فرماید که او کسی است که زمین را برای شما رام کرده، پس بر ~~شانه های~~ آن راه بروید. برخی معتقدند که چون واژه «مناكب» به معنای شانه‌ها به صورت جمع استعمال شده و شانه هم مُنحني است، پس همه جاي زمين كه محل رفت و آمد ~~انسانها~~ و ساير موجودات زنده است، منحني خواهد بود و از اين آيه كروي بودن زمين استفاده مي‌شود.		آیه دیگری که به نوعی به کرویت زمین اشاره دارد، آیه 15 سوره ملک است. در این آیه خداوند می‌فرماید که او کسی است که زمین را برای شما رام کرده، پس بر شانه‌های آن راه بروید. برخی معتقدند که چون واژه «مناكب» به معنای شانه‌ها به صورت جمع استعمال شده و شانه هم مُنحني است، پس همه جاي زمين كه محل رفت و آمد انسان‌ها و ساير موجودات زنده است، منحني خواهد بود و از اين آيه كروي بودن زمين استفاده مي‌شود.

	البته هرچند آیات متعددی که ذکر شد، هریک به نحوی دلالت بر کرویت زمین دارند، ولی برخی نیز با توجه به آیاتی که از گستردن و هموار کردن زمین سخن می‌گویند، مدعی شده اند که قرآن زمین را مسطح می‌داند. در پاسخ این ادعا باید گفت که گسترده شدن زمین به صورت سطحی هموار، تضادی با کرویت آن ندارد، زیرا کره نیز دارای سطح است و در هندسه نیز آن را از اقسام سطح شمرده‌اند. علاوه بر این باید گفت که گسترده بودن زمین، خود می‌تواند مستلزم کروی بودن آن باشد. زیرا اگر زمین را مسطح در نظر بگیریم، در لبه‌های آن دیگر گسترده نخواهد بود و این با گسترده شدن مطلق آن از دیدگاه قرآن تناقض دارد. پس به ناچار باید زمین را سطحی در نظر بگیریم که در همه جهات به نحوی گسترده باشد که لبه و انتها نداشته باشد و اینچنین سطحی می‌تواند مطابق با کره باشد.		البته هرچند آیات متعددی که ذکر شد، هریک به نحوی دلالت بر کرویت زمین دارند، ولی برخی نیز با توجه به آیاتی که از گستردن و هموار کردن زمین سخن می‌گویند، مدعی شده اند که قرآن زمین را مسطح می‌داند. در پاسخ این ادعا باید گفت که گسترده شدن زمین به صورت سطحی هموار، تضادی با کرویت آن ندارد، زیرا کره نیز دارای سطح است و در هندسه نیز آن را از اقسام سطح شمرده‌اند. علاوه بر این باید گفت که گسترده بودن زمین، خود می‌تواند مستلزم کروی بودن آن باشد. زیرا اگر زمین را مسطح در نظر بگیریم، در لبه‌های آن دیگر گسترده نخواهد بود و این با گسترده شدن مطلق آن از دیدگاه قرآن تناقض دارد. پس به ناچار باید زمین را سطحی در نظر بگیریم که در همه جهات به نحوی گسترده باشد که لبه و انتها نداشته باشد و اینچنین سطحی می‌تواند مطابق با کره باشد.