خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Abd در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۲

2020-05-30T11:32:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۰۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	=روش تحقیق=		=روش تحقیق=
	=معنای «سماء» در لغت=		=معنای «سماء» در لغت=
	واژه «سماء» از ریشه «س-م-و» به معنای بلندی، ارتفاع و رفعت است<ref>فراهیدی، ج7، ص318</ref><ref> ابن فارس، ص490</ref><ref> ابن منظور، ج14، ص397</ref><ref> زبیدی،38، ص301</ref>. «سماء» به صورت مونث و مذکر هر دو به کار می‌رود و همچنین برای مفرد و جمع نیز می‌تواند یکسان استعمال شود. علت این امر را چنین گفته‌اند که چون «سماء» از اسماء جنس است، استعمال آن با مفرد و جمع و نیز مونث و مذکر جایز است <ref>راغب اصفهانی،ص427</ref><ref> نک. زبیدی، ج38، ص302)</ref>. فراهیدی<ref>ج7، ص318</ref> «سماء» را به معنای سقف هر چیز و هر خانه‌ای می‌داند. جوهری <ref>ج7، ص231</ref> می‌گوید: «سماء» که به صورت مذکر و مؤنث به کار رفته و جمع آن «سماوات» و «اسمیة» است، هر آن چیزیست که بر فراز تو قرار گرفته و بر تو سایه می‌افکند و از این باب است که به سقف خانه «سماء» گفته می‌شود. راغب اصفهانی<ref>ص427</ref> «سماء»ِ هر چیز را بالای آن می‌داند و می‌گوید که هر «سماء» نسبت به آنچه پایین آن است، «سماء» و نسبت به آنچه که بالای آن قرار می‌گیرد، «ارض» محسوب می‌شود. اما «سماء» معروف همان «سماء»ی است که بر زمین سایه افکنده است<ref>زبیدی، ج38، ص301</ref>. به گفته ابن فارس <ref>ص490</ref>عرب به هر چیز بلند مشرف و مسلط، «سماء» می‌گوید، حتی پشت اسب و گیاهان را نیز «سماء» خوانده است. تسمیه گیاه به «سماء» یا به این دلیل است که گیاه از باران که خود «سماء» است، ایجاد می‌شود و یا به این دلیل است که گیاه از زمین ارتفاع می‌گیرد <ref>راغب، ص427</ref>. علاوه بر این، به ابر <ref>ابن فارس، ص490</ref> و باران <ref>جوهری، ج7، ص231</ref><ref> ابن فارس، ص490</ref> نیز «سماء» گفته می‌شود. مصطفوی<ref>ج5، ص218</ref>می‌گوید: اصل واحد در این ریشه، آن چیزی است که مرتفع و بلند است و بالای شئ دیگری و محیط بر آن قرار می‌گیرد. این لغت برگرفته از آرامی، سریانی و عبری است که در عربی به صورت «سماء» به کار رفته است. در نمودار معنای کلی و مصادیق متعددی که در لغت برای واژه «سماء» بیان شده، آمده است.		واژه «سماء» از ریشه «س-م-و» به معنای بلندی، ارتفاع و رفعت است<ref>فراهیدی، ج7، ص318</ref> <ref> ابن فارس، ص490</ref> <ref> ابن منظور، ج14، ص397</ref> <ref> زبیدی،38، ص301</ref>. «سماء» به صورت مونث و مذکر هر دو به کار می‌رود و همچنین برای مفرد و جمع نیز می‌تواند یکسان استعمال شود. علت این امر را چنین گفته‌اند که چون «سماء» از اسماء جنس است، استعمال آن با مفرد و جمع و نیز مونث و مذکر جایز است <ref>راغب اصفهانی،ص427</ref> <ref> نک. زبیدی، ج38، ص302)</ref>. فراهیدی<ref>ج7، ص318</ref> «سماء» را به معنای سقف هر چیز و هر خانه‌ای می‌داند. جوهری <ref>ج7، ص231</ref> می‌گوید: «سماء» که به صورت مذکر و مؤنث به کار رفته و جمع آن «سماوات» و «اسمیة» است، هر آن چیزیست که بر فراز تو قرار گرفته و بر تو سایه می‌افکند و از این باب است که به سقف خانه «سماء» گفته می‌شود. راغب اصفهانی<ref>ص427</ref> «سماء»ِ هر چیز را بالای آن می‌داند و می‌گوید که هر «سماء» نسبت به آنچه پایین آن است، «سماء» و نسبت به آنچه که بالای آن قرار می‌گیرد، «ارض» محسوب می‌شود. اما «سماء» معروف همان «سماء»ی است که بر زمین سایه افکنده است<ref>زبیدی، ج38، ص301</ref>. به گفته ابن فارس <ref>ص490</ref>عرب به هر چیز بلند مشرف و مسلط، «سماء» می‌گوید، حتی پشت اسب و گیاهان را نیز «سماء» خوانده است. تسمیه گیاه به «سماء» یا به این دلیل است که گیاه از باران که خود «سماء» است، ایجاد می‌شود و یا به این دلیل است که گیاه از زمین ارتفاع می‌گیرد <ref>راغب، ص427</ref>. علاوه بر این، به ابر <ref>ابن فارس، ص490</ref> و باران <ref>جوهری، ج7، ص231</ref><ref> ابن فارس، ص490</ref> نیز «سماء» گفته می‌شود. مصطفوی<ref>ج5، ص218</ref>می‌گوید: اصل واحد در این ریشه، آن چیزی است که مرتفع و بلند است و بالای شئ دیگری و محیط بر آن قرار می‌گیرد. این لغت برگرفته از آرامی، سریانی و عبری است که در عربی به صورت «سماء» به کار رفته است. در نمودار معنای کلی و مصادیق متعددی که در لغت برای واژه «سماء» بیان شده، آمده است.
	{\| class="wikitable"		{\| class="wikitable"
	!واژه		!واژه
خط ۱۳۱:		خط ۱۳۱:

	==معنا و مصادیق «رجع»==		==معنا و مصادیق «رجع»==
	واژه «رجع» از ریشه «ر،ج،ع» است که بر بازگرداندن و تکرار دلالت می‌کند<REF>ابن فارس، ص443</REF>. اصل این ماده به معنای بازگشت به مکان، صفت، حالت، عمل یا قول پیشین است<REF>مصطفوی،ج4، ص59</REF>. از این ماده، مصدر رجوع به معنای بازگشتن به صورت لازم و مصدر رجع به معنای بازگرداندن به صورت متعدی به کار رفته است<REF>راغب، ص342</REF><REF> ابن منظور، ج8، ص114</REF> اما برخی از مفسران معتقدند که مصدر رجع به هر دو صورت لازم و متعدی در قرآن استعمال شده است<REF>فخرالدین رازی، ج28، ص125</REF><REF> ابن عاشور، ج26، ص233</REF><REF>قرشی، 1371: ج3، ص56</REF> البته علاوه بر معنای مصدری واژه رجع، دو معنای باران <REF>فراهیدی، ج1، ص225</REF><REF> ابن فارس</REF> <REF>راغب، ص342<REF/><REF> ابن منظور، ج8، ص114</REF><REF> طریحی، ج4، ص333</REF> و گیاهان بهاری<REF>فراهیدی، ج1، ص225</REF> نیز برای این واژه مطرح شده است.		واژه «رجع» از ریشه «ر،ج،ع» است که بر بازگرداندن و تکرار دلالت می‌کند<REF>ابن فارس، ص443</REF>. اصل این ماده به معنای بازگشت به مکان، صفت، حالت، عمل یا قول پیشین است<REF>مصطفوی،ج4، ص59</REF>. از این ماده، مصدر رجوع به معنای بازگشتن به صورت لازم و مصدر رجع به معنای بازگرداندن به صورت متعدی به کار رفته است<REF>راغب، ص342</REF><REF> ابن منظور، ج8، ص114</REF> اما برخی از مفسران معتقدند که مصدر رجع به هر دو صورت لازم و متعدی در قرآن استعمال شده است<REF>فخرالدین رازی، ج28، ص125</REF> <REF> ابن عاشور، ج26، ص233</REF><REF>قرشی، 1371: ج3، ص56</REF> البته علاوه بر معنای مصدری واژه رجع، دو معنای باران <REF>فراهیدی، ج1، ص225</REF><REF> ابن فارس</REF>
			<REF>راغب، ص342</REF> <REF> ابن منظور، ج8، ص114</REF> <REF> طریحی، ج4، ص333</REF> و گیاهان بهاری<REF>فراهیدی، ج1، ص225</REF> نیز برای این واژه مطرح شده است.

	مشتقات مختلف ماده رجع در آیات قرآن کریم 104 بار به کار رفته است که از این میان، فعل مجرد «رَجَعَ، یَرجِع»، 36 بار به صورت لازم و 12 بار به صورت متعدی استعمال شده است. مصدر «رَجع» نیز سه بار در آیات قرآن به کار رفته که یک بار آن به صورت متعدی و دو بار دیگر ، هم لازم و هم متعدی گفته شده است.		مشتقات مختلف ماده رجع در آیات قرآن کریم 104 بار به کار رفته است که از این میان، فعل مجرد «رَجَعَ، یَرجِع»، 36 بار به صورت لازم و 12 بار به صورت متعدی استعمال شده است. مصدر «رَجع» نیز سه بار در آیات قرآن به کار رفته که یک بار آن به صورت متعدی و دو بار دیگر ، هم لازم و هم متعدی گفته شده است.
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۸:
	در میان مفسران و صاحبنظران اقوال و آراء گوناگونی درباره معنا و مصادیق واژه «رجع» و به طور کلی «ذات الرجع» بودن آسمان مطرح است که هر کدام به یکی از دو معنای بازگشتن یا بازگرداندن در این واژه مربوط می‌شود. در اینجا به اختصار این آراء را مورد بررسی قرار داده و یافته‌های علمی مرتبط با هر یک را بررسی می‌نماییم:		در میان مفسران و صاحبنظران اقوال و آراء گوناگونی درباره معنا و مصادیق واژه «رجع» و به طور کلی «ذات الرجع» بودن آسمان مطرح است که هر کدام به یکی از دو معنای بازگشتن یا بازگرداندن در این واژه مربوط می‌شود. در اینجا به اختصار این آراء را مورد بررسی قرار داده و یافته‌های علمی مرتبط با هر یک را بررسی می‌نماییم:

	1.بیشتر مفسران واژه «رجع» را به معنای باران دانسته‌<REF>نک.طوسی، ج10، ص326</REF><REF> طبرسی، ج10، ص716</REF><REF> نک.طباطبایی، ج20، ص261</REF><REF> مکارم، ج26، ص372</REF><REF> مقاتل بن سلیمان، ج4، ص660</REF><REF> نک. فخرالدین رازی، ج31، ص122</REF> و گفته‌اند که خداوند در این آیه به آسمانی که باران‌دار و یا حامل باران است، سوگند خورده است. البته باید توجه کرد که چنانچه گفته شد، «رجع» در اصل به معنای باز گشتن و برگرداندن است و کلام بزرگانی که رجع را به معنای باران دانسته اند، صراحت دارد که رجع اسمی نیست که برای باران وضع شده باشد بلکه اطلاق آن بر باران بر سبیل مجاز است<REF>فخر الدین رازی، ج31، ص122</REF> و این یا از آن جهت است که باران هر سال در فصل خاص خود باز می‌گردد و بارش‌ها تکرار می‌شود و یا از آن روست که باران آبی است که در اثر بخار آب دریاها به آسمان رفته و آسمان دوباره این آب را به زمین برمی‌گرداند<REF>فخر الدین رازی، ج31، ص122</REF><REF> مکارم، ج26، ص372</REF>.		1.بیشتر مفسران واژه «رجع» را به معنای باران دانسته‌<REF>نک.طوسی، ج10، ص326</REF> <REF> طبرسی، ج10، ص716</REF> <REF> نک.طباطبایی، ج20، ص261</REF> <REF> مکارم، ج26، ص372</REF> <REF> مقاتل بن سلیمان، ج4، ص660</REF> <REF> نک. فخرالدین رازی، ج31، ص122</REF> و گفته‌اند که خداوند در این آیه به آسمانی که باران‌دار و یا حامل باران است، سوگند خورده است. البته باید توجه کرد که چنانچه گفته شد، «رجع» در اصل به معنای باز گشتن و برگرداندن است و کلام بزرگانی که رجع را به معنای باران دانسته اند، صراحت دارد که رجع اسمی نیست که برای باران وضع شده باشد بلکه اطلاق آن بر باران بر سبیل مجاز است<REF>فخر الدین رازی، ج31، ص122</REF> و این یا از آن جهت است که باران هر سال در فصل خاص خود باز می‌گردد و بارش‌ها تکرار می‌شود و یا از آن روست که باران آبی است که در اثر بخار آب دریاها به آسمان رفته و آسمان دوباره این آب را به زمین برمی‌گرداند<REF>فخر الدین رازی، ج31، ص122</REF> <REF> مکارم، ج26، ص372</REF>.

	2.برخی از مفسران این احتمال را نیز مطرح کرده‌اند که ذات الرجع بودن آسمان به معنای خیر و نعمت رساندن آن است، زیرا به تناوب و به مرور زمان خیر، نعمت و ارزاق مردم را می‌رساند<REF>نک.طوسی، ج10، ص326</REF><REF>نک.طبرسی، ج10، ص716</REF><REF> نک.فخرالدین رازی، ج31، ص122</REF>.		2.برخی از مفسران این احتمال را نیز مطرح کرده‌اند که ذات الرجع بودن آسمان به معنای خیر و نعمت رساندن آن است، زیرا به تناوب و به مرور زمان خیر، نعمت و ارزاق مردم را می‌رساند<REF>نک.طوسی، ج10، ص326</REF><REF>نک.طبرسی، ج10، ص716</REF><REF> نک.فخرالدین رازی، ج31، ص122</REF>.

Abd در ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۵

2020-05-18T10:05:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
			{{نمایش پیام\|approved\|این پژوهش، در [[:شبکه_نخبگان_و_قرآن%E2%80%8Cکاوی:درباره\| پژوهشکده اعجاز قرآن دانشگاه شهید بهشتی]] انجام شده است.}}
	{{QFrame\|Surah=86\|Ayah=11}}		{{QFrame\|Surah=86\|Ayah=11}}
	=چکیده=		=چکیده=

Abd: «خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم» را محافظت کرد ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

2020-05-18T10:04:43Z

«خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم» را محافظت کرد ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۳۴
(بدون تفاوت)

Abd: /* کلید واژه */

2020-04-18T11:56:58Z

کلید واژه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۲۶
خط ۲:		خط ۲:
	=چکیده=		=چکیده=
	آسمان از جمله پدیده‌های طبیعی است که در آیات متعددی به آن اشاره شده و خداوند به عظمت و شگفتی آن بارها اشاره می‌نماید. از جمله ویژگی‌هایی که در آیات قرآن به آسمان نسبت داده شده است، ویژگی «ذات الرجع» بودن آسمان است. اکثر مفسران واژه «رجع» را در این آیه به معنای باران دانسته اند، اما باید توجه داشت که این واژه در اصل به معنای بازگشتن یا بازگرداندن است و معنای باران به صورت مجازی به آن نسبت داده شده است. یافته‌های علمی جدید نشان می‌دهد که پدیده‌های بازگشتی متعددی در آسمان رخ می‌دهد. به نظر می‌رسد که رابطه معناداری میان وجود این پدیده‌های بازگشتی و معرفی آسمان با صفت «ذات الرجع» در قرآن وجود داشته باشد که می‌تواند مویدی بر وجود اعجاز علمی در این کتاب شگفت انگیز باشد.		آسمان از جمله پدیده‌های طبیعی است که در آیات متعددی به آن اشاره شده و خداوند به عظمت و شگفتی آن بارها اشاره می‌نماید. از جمله ویژگی‌هایی که در آیات قرآن به آسمان نسبت داده شده است، ویژگی «ذات الرجع» بودن آسمان است. اکثر مفسران واژه «رجع» را در این آیه به معنای باران دانسته اند، اما باید توجه داشت که این واژه در اصل به معنای بازگشتن یا بازگرداندن است و معنای باران به صورت مجازی به آن نسبت داده شده است. یافته‌های علمی جدید نشان می‌دهد که پدیده‌های بازگشتی متعددی در آسمان رخ می‌دهد. به نظر می‌رسد که رابطه معناداری میان وجود این پدیده‌های بازگشتی و معرفی آسمان با صفت «ذات الرجع» در قرآن وجود داشته باشد که می‌تواند مویدی بر وجود اعجاز علمی در این کتاب شگفت انگیز باشد.
	=کلید ~~واژه~~=		=کلید واژه‌ها=
	سماء، ذات الرجع، خاصیت بازگشتی، جو زمین، کیهان		سماء، ذات الرجع، خاصیت بازگشتی، جو زمین، کیهان

	= مقدمه =		= مقدمه =
	خداوند در آیه 11 سوره طارق به یکی از ویژگی‌های شگفت انگیز آسمان اشاره نموده، می‌فرماید: «وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ» سوگند به آسمان که دارای رجع است. رجع در لغت به معنای بازگشتن و بازگرداندن است. ذات مؤنث «ذو» به معنای صاحب است <ref>قرشی، 1371: ج3، ص30</ref> بنابراین معنای آیه چنین است: سوگند به آسمان دارای بازگشت یا بازگرداندن. به نظر می‌رسد که خداوند متعال با نوعی ابهام به بیان خاصیت یا خاصیت‌هایی از آسمان پرداخته که در آن نوعی بازگشت یا بازگرداندن وجود دارد.		خداوند در آیه 11 سوره طارق به یکی از ویژگی‌های شگفت انگیز آسمان اشاره نموده، می‌فرماید: «وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ» سوگند به آسمان که دارای رجع است. رجع در لغت به معنای بازگشتن و بازگرداندن است. ذات مؤنث «ذو» به معنای صاحب است <ref>قرشی، 1371: ج3، ص30</ref> بنابراین معنای آیه چنین است: سوگند به آسمان دارای بازگشت یا بازگرداندن. به نظر می‌رسد که خداوند متعال با نوعی ابهام به بیان خاصیت یا خاصیت‌هایی از آسمان پرداخته که در آن نوعی بازگشت یا بازگرداندن وجود دارد.

Abd: /* مصادیق «سماء» در آیات */

2020-04-18T11:48:45Z

مصادیق «سماء» در آیات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۸
خط ۸۲:		خط ۸۲:

	==مصادیق «سماء» در آیات==		==مصادیق «سماء» در آیات==
	همان‌طور که در بررسی لغوی واژه «سماء» اشاره شد، این واژه دارای گستره معنایی وسیع و مصادیق متعددی است. از این رو، برای تعیین مصداق دقیق آن در هر آیه باید به قراین موجود و سیاق آیات توجه نمود. «سماء» و جمع آن «سماوات» جمعا 310 بار در ~~[[:en:Apocrypha\|~~قرآن]] <ref ~~name=":0"~~>[[در مجموع آیات قرآن «السماء» 118 بار، «سماء» 2 بار، «السماوات» 185 بار و «سماوات» 5 بار به کار رفته است.]]</ref> به صورت معرفه و نکره به کار رفته است که می‌توان موارد کاربرد آن در آیات را به چهار دسته زیر تقسیم کرد:		همان‌طور که در بررسی لغوی واژه «سماء» اشاره شد، این واژه دارای گستره معنایی وسیع و مصادیق متعددی است. از این رو، برای تعیین مصداق دقیق آن در هر آیه باید به قراین موجود و سیاق آیات توجه نمود. «سماء» و جمع آن «سماوات» جمعا 310 بار در قرآن <ref>در مجموع آیات قرآن «السماء» 118 بار، «سماء» 2 بار، «السماوات» 185 بار و «سماوات» 5 بار به کار رفته است.</ref> به صورت معرفه و نکره به کار رفته است که می‌توان موارد کاربرد آن در آیات را به چهار دسته زیر تقسیم کرد:

	1.«السماء» گاه به معنای جو، ابر و باران به کار رفته است. در این باره می‌توان به آیاتی اشاره کرد که درباره نزول باران از آسمان سخن می‌گوید.		1.«السماء» گاه به معنای جو، ابر و باران به کار رفته است. در این باره می‌توان به آیاتی اشاره کرد که درباره نزول باران از آسمان سخن می‌گوید.

Abd در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۳

2020-04-18T11:43:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۲:		خط ۲:
	=چکیده=		=چکیده=
	آسمان از جمله پدیده‌های طبیعی است که در آیات متعددی به آن اشاره شده و خداوند به عظمت و شگفتی آن بارها اشاره می‌نماید. از جمله ویژگی‌هایی که در آیات قرآن به آسمان نسبت داده شده است، ویژگی «ذات الرجع» بودن آسمان است. اکثر مفسران واژه «رجع» را در این آیه به معنای باران دانسته اند، اما باید توجه داشت که این واژه در اصل به معنای بازگشتن یا بازگرداندن است و معنای باران به صورت مجازی به آن نسبت داده شده است. یافته‌های علمی جدید نشان می‌دهد که پدیده‌های بازگشتی متعددی در آسمان رخ می‌دهد. به نظر می‌رسد که رابطه معناداری میان وجود این پدیده‌های بازگشتی و معرفی آسمان با صفت «ذات الرجع» در قرآن وجود داشته باشد که می‌تواند مویدی بر وجود اعجاز علمی در این کتاب شگفت انگیز باشد.		آسمان از جمله پدیده‌های طبیعی است که در آیات متعددی به آن اشاره شده و خداوند به عظمت و شگفتی آن بارها اشاره می‌نماید. از جمله ویژگی‌هایی که در آیات قرآن به آسمان نسبت داده شده است، ویژگی «ذات الرجع» بودن آسمان است. اکثر مفسران واژه «رجع» را در این آیه به معنای باران دانسته اند، اما باید توجه داشت که این واژه در اصل به معنای بازگشتن یا بازگرداندن است و معنای باران به صورت مجازی به آن نسبت داده شده است. یافته‌های علمی جدید نشان می‌دهد که پدیده‌های بازگشتی متعددی در آسمان رخ می‌دهد. به نظر می‌رسد که رابطه معناداری میان وجود این پدیده‌های بازگشتی و معرفی آسمان با صفت «ذات الرجع» در قرآن وجود داشته باشد که می‌تواند مویدی بر وجود اعجاز علمی در این کتاب شگفت انگیز باشد.
			=کلید واژه=
			سماء، ذات الرجع، خاصیت بازگشتی، جو زمین، کیهان
	= مقدمه =		= مقدمه =
	خداوند در آیه 11 سوره طارق به یکی از ویژگی‌های شگفت انگیز آسمان اشاره نموده، می‌فرماید: «وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ» سوگند به آسمان که دارای رجع است. رجع در لغت به معنای بازگشتن و بازگرداندن است. ذات مؤنث «ذو» به معنای صاحب است <ref>قرشی، 1371: ج3، ص30</ref> بنابراین معنای آیه چنین است: سوگند به آسمان دارای بازگشت یا بازگرداندن. به نظر می‌رسد که خداوند متعال با نوعی ابهام به بیان خاصیت یا خاصیت‌هایی از آسمان پرداخته که در آن نوعی بازگشت یا بازگرداندن وجود دارد.		خداوند در آیه 11 سوره طارق به یکی از ویژگی‌های شگفت انگیز آسمان اشاره نموده، می‌فرماید: «وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ» سوگند به آسمان که دارای رجع است. رجع در لغت به معنای بازگشتن و بازگرداندن است. ذات مؤنث «ذو» به معنای صاحب است <ref>قرشی، 1371: ج3، ص30</ref> بنابراین معنای آیه چنین است: سوگند به آسمان دارای بازگشت یا بازگرداندن. به نظر می‌رسد که خداوند متعال با نوعی ابهام به بیان خاصیت یا خاصیت‌هایی از آسمان پرداخته که در آن نوعی بازگشت یا بازگرداندن وجود دارد.

Hosna: /* پانویس و منابع */

2020-03-21T12:00:02Z

پانویس و منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۳۱۷:		خط ۳۱۷:
	=پانویس و منابع =		=پانویس و منابع =

	{{پانویس\|2\|اندازه=ریز\|30em}}		{{پانویس\|3\|اندازه=ریز\|30em}}

	[[رده:طارق.آیه11]]		[[رده:طارق.آیه11]]
خط ۳۶۳:		خط ۳۶۳:

	20. طوسى محمد بن حسن، التبيان فى تفسير القرآن، دار احياء التراث العربى، بيروت، بی تا.		20. طوسى محمد بن حسن، التبيان فى تفسير القرآن، دار احياء التراث العربى، بيروت، بی تا.


	21. طيب سيد عبد الحسين، اطيب البيان في تفسير القرآن، انتشارات اسلام - تهران، چاپ دوم، 1378 ش.		21. طيب سيد عبد الحسين، اطيب البيان في تفسير القرآن، انتشارات اسلام - تهران، چاپ دوم، 1378 ش.

Hosna: /* بازگشت جهان به نقطه آغاز */

2020-03-21T11:58:08Z

بازگشت جهان به نقطه آغاز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۲۸
خط ۳۰۳:		خط ۳۰۳:
	[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]		[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]

	در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد<ref>Physics Letters B 715 ~~(2012)~~ 278–281</ref>.		در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد
			<ref> (2012) Physics Letters B 715 278–281</ref>.

	با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.		با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.

Hosna: /* بازگشت جهان به نقطه آغاز */

2020-03-21T11:56:17Z

بازگشت جهان به نقطه آغاز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۲۶
خط ۳۰۳:		خط ۳۰۳:
	[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]		[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]

	در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد		در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد<ref>Physics Letters B 715 (2012) 278–281</ref>.
	<ref> Physics Letters B 715 (2012) 278–281</ref>.

	با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.		با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.

Hosna: /* بازگشت جهان به نقطه آغاز */

2020-03-21T11:54:51Z

بازگشت جهان به نقطه آغاز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۲۴
خط ۲۹۶:		خط ۲۹۶:
	[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 16.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 16]]		[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 16.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 16]]
	در مدل جهان بسته، جهان به نقطه آغازین خود مه‌بانگ <ref>BigBang</ref>، باز می گردد که مه‌رمب<ref>Bigcrunch</ref> نام دارد. چنین پایانی زمانی اتفاق می‌افتد که جرم کافی در جهان برای تامین نیروی گرانش جلوگیری کننده از گسترش جهان وجود داشته باشد. (شکل 17)<ref>		در مدل جهان بسته، جهان به نقطه آغازین خود مه‌بانگ <ref>BigBang</ref>، باز می گردد که مه‌رمب<ref>Bigcrunch</ref> نام دارد. چنین پایانی زمانی اتفاق می‌افتد که جرم کافی در جهان برای تامین نیروی گرانش جلوگیری کننده از گسترش جهان وجود داشته باشد. (شکل 17)<ref>
	"Reserve University,, "Future of the Universe and Possible Death		"Reserve University,, "Future of the Universe and Possible Death
	</ref>		</ref>
	<ref> University of Harvard, " future_universe "</ref>		<ref> University of Harvard, " future_universe "</ref>
خط ۳۰۳:		خط ۳۰۳:
	[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]		[[پرونده:خاصیت‌های بازگشتی آسمان از منظر قرآن و علم 17.jpg\|بندانگشتی\|وسط\|شکل 17]]

	در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد<ref>Physics Letters B 715 (2012) 278–281</ref>.		در مقاله‌ای در سال 2012 اشاره شده است که یکی از مهمترین مباحث فیزیک و کیهان شناسی، حل تکینگی مه‌بانگ است. ایده اصلی و مورد قبول این است که تکینگی در فضا و زمان شروع شده است و عمر جهان کمتر از 14 میلیارد سال است. اما ایده مورد بحث مقاله این است که گذاری بین مه‌بانگ و مه‌رب و انبساط و انقباض جهان به صورت دوره‌ای روی می‌دهد که مدل دوره‌ای<ref>cyclic model</ref> نیز نام دارد
			<ref> Physics Letters B 715 (2012) 278–281</ref>.

	با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.		با فرض اثبات و پذیرش این مدل، انبساط جهان بعد از مه‌بانگ و انقباض آن به سوی مه‌رمب و تکرار این دوره می‌تواند مصداقی از بازگشت و رجع کیهان باشد. همچنین مدل جهان بسته نیز خود نوعی بازگشت را مشخص می‌کند. البته باید توجه داشت که تا قبل از قطعیت یافتن نظریه‌های علمی نمی‌توان آنها را به آیات قرآن کریم نسبت داد، بنابراین باید گفت که مرتبط بودن خاصیت بازگشتی آسمان و مدل دوره‌ای تنها در حد یک احتمال است که پیشرفت‌های علمی آینده می‌تواند موید یا ناقض آن باشد.